Smithsonian Magazine · Mens & maatschappij

Wetenschappers hebben de lang verloren tjilpjes van Jura-insecten nagebootst

Wetenschappers hebben de geluiden van Jura-insecten van 165 miljoen jaar geleden nagebootst met behulp van fossielenanalyse en AI. Deze gesimuleerde geluidslandschappen onthullen dat de Jura-periode akoestisch rijker was dan voorheen gedacht en dagen bestaande theorieën over de evolutie van insectengeluid uit.

Het geluidslandschap van het Jura-tijdperk omvatte tjilpjes van op krekels lijkende insecten, waarvan sommige te hoog waren voor mensen om te horen. Wetenschappers analyseerden fossielen van insecten van 165 miljoen jaar oud, met de nadruk op vleugelstructuren, en gebruikten AI om hun geluiden te reproduceren. Dit onderzoek, gepubliceerd in de Proceedings of the National Academy of Sciences, suggereert dat de Jura-wereld akoestisch diverser was dan men dacht.

In tegenstelling tot stembanden kunnen insectenpoten en -vleugels fossiliseren, waardoor de 'instrumenten' die ze gebruiken om geluid te produceren door stridulatie (het wrijven van lichaamsdelen over elkaar) behouden blijven. Wetenschappers onderzochten 20 gefossiliseerde insecten uit Binnen-Mongolië, behorend tot negen soorten die verwant zijn aan krekels en sabelsprinkhanen, om hun roep te begrijpen.

Door de geribbelde kenmerken op de gefossiliseerde vleugels te analyseren en te vergelijken met de stridulatiemechanismen van moderne insecten, simuleerden onderzoekers de trillingen en toonhoogtes van prehistorische insectenroepen. Een AI-model voorspelde de roep patronen op basis van de gefossiliseerde vleugelvormen.

De meeste van deze oude insecten produceerden waarschijnlijk laagfrequente, zuivere tonen rond de vijf kilohertz, vergelijkbaar met moderne krekels. Eén soort, Sigmaboilus peregrinus, lijkt echter ultrasone tjilpjes te hebben geproduceerd tussen 20 en 22 kilohertz, een frequentie buiten het menselijk gehoor.

De ontdekking van ultrasone tjilpjes bij S. peregrinus, die leefde vóór de vleermuizen, daagt het idee uit dat vleermuizen de enige drijfveer waren achter de evolutie van ultrasone roepen bij insecten. De studie suggereert dat predatie door een breder scala aan zoogdieren en niet-zoogdieren, of de noodzaak om op te vallen in een lawaaierige omgeving, kan hebben geleid tot de evolutie van hogere insectengeluiden.

AI-samenvatting op basis van de bron.