New Scientist NL · Wetenschap

Ouders en hulpverleners begrijpen jongeren niet meer

Pedagoog Stijn Sieckelinck stelt dat de wereld van jongeren, met snelle digitale communicatie en online uitdagingen, te ver afstaat van die van ouders en hulpverleners. Dit leidt tot onbegrip en ineffectieve hulp.

Sieckelinck deelt zijn ervaringen met zijn dochter, die vastliep en geen passende hulp kreeg in de ggz. Hij benadrukt dat hulpverlening te vaak uitgaat van protocollen en classificaties, in plaats van de leefwereld van jongeren. De omgeving waarin jongeren opgroeien is complexer geworden door digitale technologie, wat ouders voor grote uitdagingen stelt.

Jongeren zijn 'altijd aan' door constante digitale interactie, wat ten koste gaat van aandacht voor andere zaken. Apps zijn soms 'antipedagogisch by design' ontworpen, wat opvoeden bemoeilijkt. Sieckelinck pleit ervoor om jongeren te bevragen als 'real world experts' en hun leefwereld als uitgangspunt te nemen voor ondersteuning.

Hij ziet uitdagingen in machteloosheid en ongelijkheid, en een snelle technologische revolutie die gedrag beïnvloedt. Sieckelinck is niet pessimistisch en wil alternatieve manieren belichten om jongeren te begeleiden, zoals via muziek, wat hem hielp de band met zijn dochter te herstellen.

Hij moedigt aan om opvoeden niet alleen binnenshuis te zien, maar ook op straat en publieke plekken. Het creëren van plekken waar generaties elkaar ontmoeten, zoals bibliotheken of een piano op een station, kan helpen. Delen van zorgen met naasten is cruciaal, omdat opvoeden een moeilijke taak is.

AI-samenvatting op basis van de bron.