Scientias · Wetenschap

Menselijke hiel-teen-loopstijl uniek en energiezuinig, maar belastend

Nieuw onderzoek onthult dat de menselijke hiel-eerst-loopstijl uniek is onder mensapen en essentieel voor langeafstandsafstanden, maar dit brengt ook nadelen met zich mee.

Wetenschappers gebruikten hogesnelheidscamera's en drukplaten om de loopstijl van mensen en chimpansees te analyseren. Waar chimpansees hun voet vaak zijwaarts of op de bal plaatsen, landen mensen consequent op de hiel. Dit verschilt van eerdere aannames dat mensen en chimpansees hun loopstijl deelden.

De hiel-eerst-tred bespaart 26 tot 41 procent energie vergeleken met lopen op de bal van de voet. Echter, deze methode veroorzaakt aanzienlijk hardere klappen op botten en gewrichten.

Onderzoeker Nicholas Holowka benadrukt dat de hiel-landing een onderbelicht, uniek menselijk looppatroon is, dat afwijkt van onze naaste verwanten.

Vroege mensachtigen liepen waarschijnlijk minder efficiënt, vergelijkbaar met chimpansees. De hiel-eerst-pas maakt een vloeiende afrolbeweging mogelijk, maar leidt tot snellere, hardere belasting van het been.

Om de hogere krachten te weerstaan, ontwikkelde het menselijk lichaam anatomische aanpassingen zoals dikkere hielbeenderen en grotere gewrichten. Deze pas speelde waarschijnlijk een rol bij gedragingen als jagen en verzamelen, die grote afstanden vereisen.

De studie omvatte loopgegevens van chimpansees (op vier en twee benen) en mensen (blootsvoets en met aangepaste tred). Chimpansees op twee benen verkozen de zachtere balvoetlanding, terwijl mensen consequent op de hiel landden met een consistente hoek.

De hiellanding veroorzaakte bij beide soorten tot 138-162% hogere inslagkrachten dan de balvoetlanding, ondanks de energiebesparing. Moderne verharde oppervlakken kunnen deze evolutionaire balans verstoren, hoewel het menselijk lichaam hierop is gebouwd.

AI-samenvatting op basis van de bron.