New Scientist NL · Wetenschap

Optische illusies in Parthenon-ontwerp zijn een mythe

Onderzoek suggereert dat de vermeende optische illusies die het ontwerp van het Parthenon zouden hebben beïnvloed, een mythe zijn. Er is geen bewijs dat deze effecten bewust zijn toegepast of dat ze significant genoeg waren om zichtbaar te zijn.

Het idee dat Griekse architecten gebogen lijnen gebruikten om het Parthenon recht te laten lijken, wordt betwist. Wiskundige Alain Goriely onderzocht twaalf voorgestelde optische correcties en concludeerde dat er geen bewijs is voor hun effectiviteit of dat ze te klein zijn om op te vallen.

Een veelgehoorde claim is dat rondingen in horizontale delen en de fundering (stylobaat) bedoeld waren om doorzakking te verbergen. Goriely berekende echter dat bezoekers deze doorzakking niet zouden kunnen waarnemen, waardoor deze theorie niet standhoudt.

Een alternatieve, verworpen theorie uit de 19e eeuw suggereerde dat de rondingen dienden voor waterafvoer. Neurowetenschapper Marge Livingstone steunt deze hypothese, net als bij wegen, maar erkent dat de precieze reden onzeker blijft.

Historicus John Senseney schrijft de krommingen toe aan de expertise van arbeiders en de aard van het fundament, niet aan opzettelijke optische correcties door architecten.

Andere vermeende illusies, zoals uitstulpingen in zuilen om indeuking te voorkomen of grotere hoekzuilen, worden door Goriely ook in twijfel getrokken. Simpelere verklaringen, zoals esthetiek of stabiliteit, worden voorgesteld.

Hoewel de oude Grieken bekend waren met optische illusies, is er geen bewijs dat ze deze bewust in het Parthenon hebben toegepast. De theorieën hierover, voor het eerst gedocumenteerd door Vitruvius eeuwen na de bouw, zijn populair geworden door hun verhalende kracht, vergelijkbaar met de gulden snede-theorie.

AI-samenvatting op basis van de bron.